ह्या आहेत सुनीता काकू. घरातल्या बारीक-सारीक गोष्टींवरून शेजारपाजारच्या काकूंकडे सुनेची, म्हणजेच सायलीची, गाऱ्हाणी गाणे हा त्यांचा आवडता छंद. घरात मिठाचा दाणा कमी झाला, तरी त्याची बातमी गल्लीत पोहोचायची.
न राहून सायलीने शेवटी आपले भ्रतार, सुयश ह्यांना म्हटलं, “अब्रू वेशीवर टांगतायत तुमच्या आई. जरा सांग ना त्यांना.”
सुयशने एक शक्कल लढवली. काकूंच्या फोनमध्ये 'एआय' (AI) टाकलं आणि आईला म्हणाला, “आई, एक गंमत सांगतो, ऐक. तुझ्या मोबाईलमध्ये आता एक हुशार वल्ली आहे, धोंडू नावाची. धोंडूशी कसं बोलायचं ते मी तुला शिकवीन. तुला जे काही बोलायचं असेल, ते त्याच्याशी बिंधास्त बोल.”
📱
हळूहळू काकूंची भीड मोडली. त्या धोंडूशी व्यवस्थित बोलायला लागल्या.
एक दिवस चहातली साखर कमी पडली, तर धोंडू म्हणाला "प्रेमाने सांगा किंवा सकारात्मक विचार करा." दुसऱ्या दिवशी कारल्याच्या भाजीवरून तक्रार केली, तर धोंडूने "मधुमेहासाठी चांगलं असतं" म्हणत उलट सायलीचीच बाजू घेतली.
एकदा सायली-सुयश शॉपिंगला निघाले. काकूंनी आपली नाराजी धोंडूला कळवली, "पती-पत्नीने एकत्र वेळ घालवणे चांगलंच." असा सल्ला मिळाला. काकूंचा प्रत्येक वेळी हिरमोड व्हायचा.
"हा धोंडू बहुतेक सायलीच्या माहेरचा दिसतोय!" "फक्त माझी खरडपट्टी काढायला जन्माला आलाय."
📱
हळूहळू रोज शेजाऱ्यांकडे जाऊन गाऱ्हाणी सांगण्याऐवजी, काकू आता धोंडूशी गप्पा मारू लागल्या, त्याची उत्तरं ऐकू लागल्या, कधीमधी “तू चुकीचं सांगतोयस.” अशी त्याची खबरही घेऊ लागल्या.
एकदा काकू आपला फोन घरातच विसरून मंदिरात गेल्या होत्या. नेमकं नोटिफिकेशन वाजलं आणि सायलीने फोन उचलला. सायलीला मोबाईलवर धोंडूची स्क्रीन दिसली. तिने उत्सुकतेनं स्क्रोल केलं आणि तिला धक्काच बसला. तिच्याबद्दलच्या शेकडो तक्रारी काकूंनी नोंदवल्या होत्या.
पण जेव्हा तिने धोंडूची उत्तरं पाहिली, तेव्हा तिला जाणवलं की हल्ली तिच्या सासूबाई बाहेर कुठेही घरातली तक्रार न सांगता, मोबाईलवर मन मोकळं करतायत आणि नकळत स्वतःमध्ये बदल घडवून आणतायत.
“हे सुयशचं काम दिसतंय.” असं पुटपुटत तिने काकूंचा फोन ठेवून दिला.
📱
थोड्याच दिवसात एक मस्त पायंडा पडला.
सासू-सुनेला एकमेकींबद्दल काहीही तक्रार करायची असेल, तर थेट वाद न घालता ती 'धोंडू' समोरच फिर्याद मांडायची. आता दर रविवारी चहाच्या टेबलवर हे तिघं आणि मधे 'धोंडू' असा दरबार भरू लागला.
विशेषतः काकूंच्या नातवाच्या, चिन्मयच्या संगोपनाचा विषय निघाला की धोंडूची खरी परीक्षा असायची.
एका रविवारी काकूंनी पहिली तोफ डागली, "अरे धोंडू, सायलीचं सकाळचं वागणं बघून माझं डोकं उठतं बघ! ती चिन्मयला 'आज खायला काय देऊ? काय बनवू तुझ्यासाठी?' अशा रोजच्या प्रश्नांनी भंडावून सोडते बाळाला. आता तूच सांग एवढ्याशा जिवाला काय कळणारे?"
धोंडूनं लगेच उत्तर दिलं, "खरं आहे तुमचं म्हणणं काकू. पण, चिन्मयच्या वयाच्या योग्य आहाराबद्दल त्याच्या डॉक्टरांचा सल्ला महत्त्वाचा आहे. पण रोज ‘काय खाणार?’ असं विचारण्याऐवजी घरात जे पौष्टिक जेवण बनतं, त्यातून दोन-तीन पर्याय देऊन त्याला निवडू देणं हा एक मार्ग आहे. प्रश्न मिटला!"
काकू थांबणार होत्या थोडच! त्यांनी लगेच पुढची तोफ डागली..., "अरे चिन्मयसाठी ही दोघं एवढी महागडी खेळणी आणतात, काही विचारू नकोस! घर म्हणजे खेळण्यांचं दुकान झालंय."
यावर धोंडूनं सुवर्णमध्य काढत उत्तर दिलं, "काकू, मुलांचा क्रिएटिव्ह विकास फार महत्त्वाचा असतो. खेळणी त्यांच्या आयुष्याचा मोठा भाग आहे. असं का करत नाही? तुम्ही तिघे एकत्र बसून चिन्मयसाठी घरातल्या जुन्या टाकाऊ वस्तूंपासून घरीच खेळणी का बनवत नाही? चिन्मयलासुद्धा यातून खूप काही नवीन शिकायला मिळेल आणि कुटुंबाचा वेळही छान जाईल." कल्पना सगळ्यांना आवडली. अंमलात आणली गेली.
एकदा काकू म्हणाल्या, "अरे धोंड्या, सांग बरं या सायलीला. आजकालच्या आया, मुलांना सारखं ते ओट्स नि ब्रोकोली खायला घालतात. आम्ही सुयशला तूप-पोळी आणि डिंकाचे लाडू देऊन वाढवलंय. काय धाड भरल्येय त्याला?”
धोंडूने लगेच दोन्ही बाजू सांभाळत समजूतदारपणा दाखवला, "काकू, सायली आरोग्यासाठी ब्रोकोली देत असेल तर काय वाईट आहे? तुम्ही दोघी मिळून चिन्मयला 'तूप-पोळी विथ ब्रोकोली सूप' असा कॉम्बो का देत नाही?"
“पण आजकाल मुलांना मीठ साखर देत नाहीत ना!”, काकू पुटपुटल्या.
धोंडूनं दटावलं, “काकू, मूल त्यांचं आहे. मुलगा आणि सून मॅच्युअर आहेत. का नाक खुपसता?“
कधी सायलीही सासूची कंप्लेंट करायची, “चिन्मयला मोबाईल देऊ नका असं हजारदा सांगूनही सासूबाई ऐकत नाहीत.” धोंडू, “काकू, त्यापेक्षा तुम्ही त्याला गोष्टी का सांगत नाही?” काकू, “हो बाबा. सांगते.”
रविवारच्या दरबारात आता फक्त कागाळ्या नव्हत्या. पैसे कसे इन्व्हेस्ट करायचे, मृत्युपत्र कधी करायचं, प्रवास कधी आणि कुठे करायचा, पुढच्या आठवड्याचा मेन्यू काय अशा अनेक विषयांवर धोंडूचं मत घेतलं जाऊ लागलं.
आणि अशा प्रकारे धोंडू त्यांचा फॅमिली मेंबर झाला.
📱
एका दुपारी गल्लीतल्या दोन काकू सुनीताकाकूंच्या घरी आल्या. म्हणाल्या, "काय गं सुनीता, तू हल्ली गप्पा मारायला अजिबात भेटत नाहीयेस?"
सुनीताकाकू चहाचा कप ट्रे टेबलावर ठेवत हसल्या. म्हणाल्या, "हो ना! तुम्हाला हेच म्हणायचंय ना की मी हल्ली सुनेच्या कागाळ्या सांगायला का येत नाही? अहो, मला एक उत्तम युक्ती सापडली आहे."
काकूंनी लगेच आपला फोन त्यांना दाखवला आणि धोंडूची ओळख करून दिली. म्हणाल्या, “आता घरातल्या सगळ्या कम्प्लेंटस् मी धोंडूला सांगते आणि तो त्यावर तोडगा काढतो. तुम्हालाही हे शिकवायला मला आवडेल."
सद्यस्थिती अशी आहे - गल्लीतल्या सगळ्या सासूबाई दुपारी एकत्र जमून सुनीता काकूंकडून एआय वापरायचं ट्रेनिंग घेत असतात.
प्रत्येकीने फोनमध्ये आपापला 'धोंडू' पाळलाय. आणि गल्लीतल्या सर्व बायकांनी मिळून सुनीता काकूंचं एक नवीन नामकरण केले आहे, ‘धोंडूच्या माई'!
काय, कधी येताय सुनीता काकूंकडे? तुमच्या धोंडूला भेटायला?
📱
.png)
